Schrijver op bezoek

Arabilla

door Mylo Freeman

Gisteren voorgelezen in het azc in Aalden ergens ver weg in Drenthe. Ik had er zin in. Bij de bushalte zou ik opgehaald worden om naar het asielzoekerscentrum gebracht te worden, dus stond ik nog even te wachten met mijn tekenmap en grote tas met spullen. Vanuit auto's die langsreden kreeg ik onderzoekende blikken die zich afvroegen of ze hier nu met een asielzoekster te maken hadden of niet. Eenmaal in het azc herinnerde de juf mij er nog eens aan dat de kinderen allemaal taalachterstand hadden, dus niet teveel moeilijke woorden gebruiken, graag. Tijdens mijn lezingen maak ik ook altijd een schilderij dwz met ecoline kleur ik een grote tekening in. Kleuren vloeien mooi samen en vormen weer nieuwe kleuren. Ze waren diep onder de indruk. Een jongetje gaf me de tip dat ik me misschien eens zou moeten opgeven voor 'Holland's got talent'.
In de pauze dronk ik mijn koffie buiten op een bankje in de zon. Achter mijn rug hoorde ik zacht gegiechel en voelde iets op mijn schouder vallen. Het waren boterbloempjes, gegooid om mijn aandacht te trekken. Twee bruine gezichtjes keken me ondeugend aan. Of ik misschien ook uit Eritrea kwam en waarvandaan dan wel? De meisjes vertelden dat ze nog even op deze school zaten, maar hoopten dat ze al snel naar een echte school mochten. Zodra het nederlands beter ging. Een paar arabisch sprekende jongetjes kwamen erbij staan en leerden me allerlei vieze woordjes die ik helaas al weer vergeten ben. Die middag las ik hen Potje! voor, over een potje waar alleen de allerliefste billetjes op passen. En prinses Arabella natuurlijk. Toen ik afscheid nam werd ik enthousiast uitgezwaaid met: 'Doei Arabilla!'
Ik begreep het meteen, met die taal zou het helemaal goedkomen.

Mylo Freeman

een foto


Deze tekst is ook geplaatst op het eigen blog van Mylo Freeman:
Blog Mylo Freeman


Geplaatst op 05.07.2016